Sinds Romulus en Remus is er niet meer zoiets Rome binnengekomen.
Hij is absoluut niet bang.
Hij is helemaal niet bang.
Uw koningin heeft Rome veroverd. -Het volk dan.
En nu moet je lopen als een koning. Hoofd omhoog.
Hoor ze juichen. Ga op de troon zitten.
Naar rechts buigen en naar links. Een kwade blik naar een onderdaan.
Heel goed. Ik sidder. Zie je me sidderen?
Als ze sidderen, mag je niet glimlachen. Dan houden ze ermee op.
Nu worden de gevangenen hierheen gesleept.
Deze hier heeft nergens macht, dus die is onbelangrijk.
Maar je wilt bekendstaan als een nobele heerser. Wat zeg je dan?
"Ik verleen u gratie. "
Luider. Je verleent gratie, dat moet iedereen weten.
"Ik verleen u gratie. "
Wie komt daar aan?
Eens was hij je vriend, maar hij heeft zich tegen je gekeerd.
Hij heeft macht, rijkdom en familie. Hij knielt voor je neer.
Hij smeekt je om hem weer te vertrouwen.
Wat dan? Wat doe je dan, kleine koning?
Caesar moet dus wensen wat nodig is?
De moerassen moeten drooggelegd worden om de malaria te verdrijven.
De Tiber moet worden gekanaliseerd.
De haven van Ostia moet verbeterd worden ten gerieve van m'n eerzucht.
Moet ik om nieuwe wegen vragen en bibliotheken voor het volk?
Vele van die voorstellen verdienen onze goedkeuring.
Dus Caesar moet elke dag z'n huiswerk aan de senaat komen voorleggen?
Dus de senaat mag zich niet bezig- houden met het welzijn van Rome?
Dan geldt de Romeinse wet niet meer. -Ik moet hier de wet zijn.
En het welzijn van Rome moet door mijn woord bepaald worden.
En anders ontneemt u me maar die loze titel van dictator.
Ik heb te lang een zwaard gedragen. Ik kan niet toe met een lege schede.
Caesar weet toch nog wel dat de titel een symbolische betekenis heeft?
Het was bedoeld om Caesar te eren en hem te danken voor z'n triomfen.
Ik herinner me die triomfen nog heel goed, Brutus.
En jij? Neem Farsalia. Toen jij gevangen was door Antonius. . .
en hij popelde om je hoofd van je romp te scheiden, en terecht.
Dankzij mij werd je leven toen gespaard.
Er werd niet over gedelibereerd, ik gaf gewoon het bevel.
Dankzij mij sta je hier nou zo vreselijk braaf te zijn. Ga zitten.
Ik wil geen holle privileges en voorrechten meer.
Geen eerbewijzen alleen om me tevreden te stellen.
Ik blijf liever wie ik ben, een nederig man die slechts wil dienen.
Waarom zijn de ogen van een standbeeld altijd zo levenloos?
Heeft een van jullie ooit de Nijl gezien? Bespaar je dan de reis.
Zij draagt de Nijl in haar ogen.
Het is al laat. -Voor Rome is het heel laat.
Ik was nog aan het praten, Cassius.
Waar was ik gebleven? -Die slechts wil dienen.
Inderdaad, ik heb m'n hele leven gediend.
Ik heb de helft van de wereld voor Rome veroverd.
De meesten van u danken hun fortuin aan mij.
En nu wil ik dat jullie doen wat ik zeg.
Jullie stellen me aan als keizer van Rome.
U hoeft niet weer te gaan zitten.
Mag ik u namens ons allen bedanken voor uw gastvrijheid.
Goedenavond.
Dank u en goedenacht.
Het bevalt ze niet dat ze hier moeten komen in plaats van naar de senaat.
Werkelijk?
Ik begrijp niet waarom de ogen van 'n standbeeld altijd zo levenloos zijn.
Het bevalt ze niet dat je zo met me te koop loopt.
Dat zullen ze aangrijpen om je te onthouden wat al van jou is.
Dat wat m'n goddelijke recht is, nietwaar?
Inderdaad. -Mijn goddelijke recht.
Daar zullen we de senaat eens over laten delibereren.
Weet u zeker wat u eigenlijk zo graag wilt hebben?
Dat heb ik altijd zeker geweten. -En Caesar?
Niemand spreekt toch voor hem?
Is het gepast om te staan voor deze godin die Caesar heeft neergezet?
Of moeten we knielen? -Nog niet.
U ziet dat er ruimte is voor nog een godheid.
Als de god Caesar naast de godin Cleopatra staat. . .
zal Rome voor ze in het stof kruipen.
Als het ooit zover komt. -Hij wil dat we hem keizer maken.
Slechts één keer, toen hij ziek was. -Die ziekte wordt onze ondergang nog.
Hij heeft zich sindsdien al tot godheid uitgeroepen.
Niet zomaar koning, maar keizer en god.
Doe je ogen toch open. -Wat verwacht je van me?
Als men aan de eer van Rome denkt, denkt men aan één man: Brutus.
Neem je verantwoordelijkheid en red Rome van Caesar.
Vraag me niet hem ten val te brengen. -Dan zal Caesar Rome ten val brengen.
Antonius is net van een bijeenkomst terug met goed nieuws.
Lucius Cotta zal morgen in de senaat voorstellen om me koning te maken.
Dat zal worden aangenomen.
Maar dat begrijp ik niet.
Koning en keizer. -En dat komt erdoor?
Ik heb de laatste maanden gebruik gemaakt van een van m'n privileges.
Ik heb senatoren aangesteld. Ruim de helft is door mij aangesteld.
Alweer het leger van Mithridates dat aldoor al onderweg was.
Het komt erdoor. En morgen, de iden van maart, een memorabele dag. . .
zal de senaat mij uitroepen tot de koning van Rome.
Wel koning, maar niet van Rome. -Wat bedoel je?
Je mag koning van het Romeinse Rijk buiten Italië worden.
Zelfs je vrienden zijn bang. Ze zijn bang voor het volk.
Misschien dat op den duur. . . -Wie verspilt er tijd aan het volk?
Alles behalve Rome? Wat is daar dan? Een stel hutten en grotten.
Het hele rijk buiten Italië.
Dat accepteer ik niet. -Ze bedoelen het als een loos gebaar.
Nog zo'n titel om je ego te strelen.
Meer niet.
Maar de senaat zal het goedkeuren? Neem het dan aan.
Ik neem nooit genoegen met een halve triomf.
Dat doe je nu ook niet. Ik kan alleen zeggen wat jij me geleerd hebt:
Neem een beetje, en dan nog een beetje, tot je het allemaal hebt.
Laat ze je tot koning uitroepen, desnoods van een boom in Klein-Azië.
De rest komt vanzelf. -Moet ik dan alles opnieuw doen?
Dat wat je nooit overwonnen hebt, ligt nu op je te wachten.
De legioenen in de buitengewesten van het rijk worden de jouwe.
Het goud en de macht van Egypte, jouw Egypte.
Jij kunt de wereld veroveren en aan je onderwerpen.
Begrijp dat toch.
Koningen en goden worden niet uitgekozen.
Niet alleen Rome, maar het hele schiereiland Italië. . .
moet in je handen vallen.
Laat ze je uitroepen tot wat ze willen. Mijn legioenen zijn de jouwe.
Samen veroveren we een wereld die Alexanders dromen te boven gaat.
Wat was Rome helemaal toen Sulla stierf?
Toen Crassus de legers in Parthië verspeelde?
Ze kwamen achter me aan in de straten. . .
jankend als bange honden: Caesar, red ons.
Toen hadden ze me koning willen maken, maar dat stond ik niet toe.
Hij is over de muur gesmeten. Het is geen prettige aanblik.
Titus de geldschieter. Waarom is hij bruut vermoord en hierheen gebracht?
Het is een waarschuwing aan mijn adres. Misschien ben ik de volgende.
Durven ze jou te bedreigen?
Waar was m'n zoon? -Vlakbij. Hij is erg geschrokken.
Lepidus, hoeveel legioenen heeft die? -Vijftien of iets meer.
Waar? -In Scythië.
We gaan vanavond bij Lepidus eten.
We zullen het over legers hebben en over dodenlijsten.
En als ze me morgen het zand van Libië bieden, dan neem ik het aan.
Maar dit is de grote Caesar, bemind door heel Rome. . .
en een van ons.
Hij moet sterven opdat Rome leeft.
Als het moet gebeuren, laten we het dan zonder schaamte en vrees doen.
Als de hele wereld moet weten dat Rome geen koning wil. . .
Iaat het dan de eerzame daad zijn van vrije mannen en bij daglicht.
Het licht van welke dag dan? Morgen?
In de curia van de senaat?
En moeten we allemaal bewapend zijn?
Decimus, u begeleidt morgenochtend vroeg Caesar naar de senaat.
Marcus Antonius mag niet met Caesar in de curia naar binnen.
Neem hem terzijde om te bespreken wat je vanavond zult horen.
Er schiet me iets vreemds te binnen.
Caesar heeft ons eens gevraagd op wat voor manier we wilden sterven.
En toen hij zelf aan de beurt was, zei hij: Plotseling.
Vreemd, nietwaar?
Ik was bang dat je nog sliep. -Caesarion slaapt nog wel.
Hij heeft haast niet geslapen. -Was hij bang voor het onweer?
Hij zei van niet, maar ik kon merken dat dat wel zo was.
Kom je nog even binnen? -Decimus wacht op me.
Hij kwam vroeg langs om me naar de senaat te vergezellen.
Decimus? Doet hij dat vaker? -Het is een slimme politicus.
Hij denkt dat hij er voordeel bij heeft om met mij te arriveren.
Hou Antonius bij je in de buurt. -Jij ook al?
De dames van Rome hebben elkaar aangestoken met hun angsten.
Calpurnia smeekte me om niet naar de senaat te gaan.
Waarom zou ze niet willen dat je erheen gaat?
Ze had slecht geslapen.
Ze werd schreeuwend wakker. De donder, het onweer.
Ze droomde dat ik vermoord werd. En over een bebloed standbeeld van me.
Bedienden vertelden dat ze brandende figuren in de lucht gezien hadden.
Men had geheimzinnige vogels op het Forum gezien.
Een daarvan vloog de senaat binnen met een lauriertak. . .
en liet die vallen voor het standbeeld van Pompejus.
Ik ben bang. -Zeg niet dat ik weg moet blijven.
Mag men zeggen dat Caesar de wereld liet schieten vanwege een onweer?
Dat z'n goddelijkheid op de loop ging voor menselijke bijgelovigheid?
Ik voel dat je me nodig hebt, en ik kan je niet helpen.
Help me dan te leven zoals ik gedaan heb, altijd anders dan de anderen.
De anderen, voor wie het leven niet meer is dan de vrees om te sterven.
Jouw goden en de mijne begeleiden je.
De wereld is vol kleine mannen, behalve jij.
Het vuur brandt.
De winden der vernietiging waaien.
Rome, machtig en eenzaam. . .
de winden der vernietiging waaien op u neer.
Storm en hagel zullen graan doen knakken en levende wezens doden.
De hemelen en de goden zelf.
M'n zoon.
Caesar. Caesar. Caesar.
Er is zoveel te doen geweest. -En u hebt het heel goed gedaan.
Is dat waar. . . -Ja.
In Egypte bouwen we eeuwige monumenten voor onze dode helden.
Jullie verbranden ze als afval.
Ik heb het tiende legioen meegenomen. U hebt niets te vrezen.
Niets te vrezen? Dat is toch geen reden om te blijven?
Ik moet ineens de scherven van een gebroken wereld oprapen.
Caesar. . . En u die ineens vertrekt. -Vindt u dat ik moet blijven?
Vraag me niet om duidelijk te zijn over m'n gevoelens. Ik ben moe.
Het valt me toch al zwaar om tegen u te zeggen wat ik bedoel.
Maar u spreekt zo goed.
Ik hoor dat u Caesars testament prachtig voorlas. . .
aan de snikkende, moorddadige, vrije burgers van Rome.
Waarin z'n achterneef Octavianus als erfgenaam genoemd wordt.
Ik ken Caesars redenen. Als het niet Octavianus geworden was. . .
hoeveel uren, hoeveel minuten hadden u en uw zoon dan nog geleefd?
Als Caesar koning geworden was, zou hij dan Octavianus gekozen hebben?
Hoe het ook zij, het is voorbij.
Caesar en de droom die met hem werd omgebracht.
Eerst Alexanders droom. . .
en daarna die van Caesar. Het is allemaal voorbij.
Eerst moet de orde in Rome hersteld worden.
Brutus, Cassius en de anderen moeten gedood worden.
Caesar moet postuum de titel krijgen die hem bij leven onthouden werd.
Een dode koning, een dode god. Dat is zelfs voor Rome veilig genoeg.
Als Caesars zoon kan Caesarion z'n titel en z'n goddelijkheid opeisen.
En aan welke rechtbank moeten we die aanspraken dan voorleggen?
Ik zal het zelf aan de senaat van Rome voorleggen.
Ik geloof waarachtig dat u dat zou doen.
Als de senaat is uitgelachen, moeten wij Rome zeker de oorlog verklaren?
Nee, want daarvoor is een Caesar nodig.
U hebt nog maar weinig tijd.
Een Caesar.
Maar ik dank u. Ik zal uw vriendelijkheid niet vergeten.
U geeft het te makkelijk op. -Echt waar?
Laat me naar Alexandrië komen om verder te praten.
Vanavond al, als het mogelijk was.
Hoe dan ook, probeer het niet te vergeten.
Meer dan twee jaar achtervolgde Antonius Caesars moordenaars.
Ten slotte, in Philippi...
kon hij z'n legioenen tegenover die van Octavianus opstellen.
Cassius stierf als eerste. Hij sloeg de hand aan zichzelf.
Daarna Brutus en de anderen.
Heil, Antonius.
Heil, legioenen van Antonius.
Vergeet Philippi niet.
Hij heeft gewonnen.
Deze kant op, heer.
Mijn tent is die kant op.
Ik ga straks wel naar hem toe. Ik word zo somber van Octavianus.
Je had het beloofd.
De strijd is gestreden. We hebben gewonnen. Daar knap je vast van op.
Ik had bij jullie moeten zijn. Je had me niet moeten tegenhouden.
Caesar was te ziek. -Caesar? O ja, ik vergeet het steeds.
Ik heb de naam geërfd en tot de mijne gemaakt.
Waarom ook niet. Niemand zal je voor de andere Caesar aanzien.
Je troepen hebben in ieder geval moedig gestreden.
Agrippa hield me op de hoogte. -Wat deed je daar dan?
De slag werd door mannen geleverd, niet door stukken hout te water.
Waarom had je Agrippa bij je? Verwachtte je soms regen?
Zullen we samen een plek gaan uitzoeken?
Schei uit. Er zijn zaken die we moeten bespreken.
Heb je er bezwaar tegen als Agrippa erbij blijft?
Ik heb te allen tijde bezwaar tegen hem.
Terwijl je hier zo lag, heb je vast tijd gehad om na te denken.
Het is het beste om het triumviraat voort te zetten.
Jij, ik en Lepidus. -Uitstekend.
Lepidus krijgt Afrika en de eilanden, jij Spanje en Gallië.
En Rome en Italië zal door ons samen bestuurd worden.
En jij? -De rest.
Als Lepidus in Afrika zit en jij in het oosten. . .
is het aan mij om de orde in Rome en Italië te herstellen.
Maar ik heb meer geld nodig. Er zijn al belastingopstandjes geweest.
Akkoord.
Zou Caesar dit goedkeuren? -Beslist.
Misschien had die sluier van Isis hem gestoord.
Drie jaar en Rome herinnert zich hem alleen nog van een gouden munt.
De munten die ik heb meegenomen? Octavianus heeft ze laten slaan. . .
ter herinnering aan z'n verheffing tot godheid.
Zo kon hij Caesars goddelijkheid en al het andere erven.
Een dode god kan z'n testament niet herschrijven.
Zoals beloofd heeft Antonius uw aanspraken aan de senaat voorgelegd.
Z'n andere beloften lost hij ook in. -Caesar is al drie jaar dood.
Philippi is al ruim een jaar geleden. -Antonius komt.
Hij heeft Egypte nodig. -U bent Egypte.
Dat bedoelde ik natuurlijk ook. Antonius heeft mij nodig.
Praat me niet van geldzaken. Daar krijg ik hoofdpijn van.
Goed dan. Berichten uit Rome.
Lepidus is uit z'n ambt gezet en verjaagd.
Had ik maar niet zoveel gedronken vandaag.
Dat ben ik met je eens.
Maak ik je ongerust? -Inderdaad.
Ik wed dat Caesar nog nooit beneveld is geraakt door wijn.
De veldtocht tegen Parthië zal zwaar worden.
Hoeveel legioenen hebben we nog? -Ik weet het niet.
Er zijn er zoveel gedeserteerd.
Ze hebben al maanden geen soldij meer gehad.
Weet je nog dat we Griekenland binnenvielen? Ik at met ze.
Ik was een van hen.
Ze lijken nu zo veraf, alsof ze slechts een herinnering zijn.
We moeten goud vinden om ze te betalen.
Het graan om ze te voeden, schepen, voorraden, uitrustingen.
En waar moeten we naar dat alles op zoek?
Ik dacht aan het oosten. -Syrië?
Meer naar het zuiden. -Ethiopië?
Noordelijker. -Noem haar niet.
Ik ga niet bedelen. Waarom biedt ze geen hulp aan?
Misschien weet ze het niet. -AI deed ze 't maar uit dankbaarheid.
Waarom komt ze niet naar mij? Ben ik minder dan Caesar?
En zij is niet minder dan koningin Cleopatra.
Koninginnen. Je kleedt ze uit en er is niets van over.
Net zomin als je aan een naakte generaal z'n rang afziet.
En generaals zonder leger zijn pas echt naakt.
Goed dan, ik kom haar halverwege tegemoet.
Ik stuur jou naar haar toe om haar te bevelen hierheen te komen.
Daar maak ik die reis niet voor. -Ontbieden dan.
Voor mijn part smeek je haar of wat dan ook.
Giet geurwater over haar uit, hinnik als een paard. Als ze maar komt.
Ik begrijp je positie. Maar je begrijpt ook vast de mijne.
Ik sluit me niet aan bij al die koninginnen. . .
die sidderden van geluk omdat ze door Antonius ontboden werden.
Maar ik zei niet 'ontbieden' . -Je zei 'uitnodigen' .
En hij bedoelde 'ontbieden' . Hoe dan ook, ik ben de koningin van Egypte.
En ik verkies op Egyptisch grondgebied te blijven.
Tarsus is niet aan het andere eind van de wereld.
AI was het één stap van Egypte, dan was het nog te ver.
Ik zal Antonius ontmoeten. . .
op Egyptisch grondgebied.
Er moet toch een plaats te bedenken zijn die u beiden bevalt?
Moet dat echt?
Ze is het vast. Het kan niet anders.
Ze zei: Nooit, tenzij op Egyptisch grondgebied.
Vrouwen zeggen vaker 'nooit' .
Heet koningin Cleopatra namens mij welkom.
Breng m'n uitnodiging over voor een banket in het paleis.
Ben je nog niet overtuigd? Kom gauw terug, er is veel te doen.
Laat de koks hierheen komen.
Vergeef me, maar u bent degene die het niet begrijpt.
Koningin Cleopatra is op Egyptisch grondgebied en wil daar blijven.
Hooggeleerde Sisogenes. . .
dit is Tarsus en niet Alexandrië.
U bent in Tarsus. Ik ben in Egypte.
Als Antonius de koningin wenst te spreken. . .
moet hij naar haar komen in Egypte.
Ik zal m'n best doen Antonius over te halen.
Wat bent u snel gekomen. -Het zou anders onvergefelijk zijn.
Ik had hier al aanwezig willen zijn. -Dat zou ik mezelf niet vergeven.
U moet uzelf af en toe eens wat kunnen vergeven.
Kunt u in die drie jaar nog mooier geworden zijn?
Zo lang al? De tijd is omgevlogen.
Die ketting van u lijkt wel uit gouden munten te bestaan.
Munten met Caesars beeltenis.
Vindt u hem mooi? -Heel mooi.
En ik vind uw kleding ook heel aantrekkelijk. Grieks, nietwaar?
Ik ben dol op bijna alle Griekse dingen.
Als bijna helemaal Griekse voel ik me gevleid.
Een hoogst ongewone halsketting.
Allemaal munten met Caesar erop. Hoe komt u eraan?
Ik heb hem speciaal laten maken. Ik draag hem altijd.
Wat een fabelachtig feestmaal.
Op een schip zijn de mogelijkheden zo beperkt.
Een fabelachtig schip met daarop de fabelachtige Cleopatra.
Marcus Antonius is anders ook niet echt onbekend.
In het jaar sinds we elkaar. . . -Bijna drie jaar.
U bent inmiddels voor een derde deel heerser over Rome.
U staat uzelf niet toe om hem te vergeten, nietwaar?
Wat een vreemde woordkeus. Mezelf niet toestaan?
Is het noodzakelijk om hem om uw hals te dragen?
U vergeet hoe vol uw leven de afgelopen drie jaar is geweest.
Ze zullen voor u ook niet saai geweest zijn. U heerst over Egypte.
Ze zijn druk geweest, maar niet vol.
Dat is een verschil. Er zijn niet genoeg uren in m'n dagen.
Maar in m'n nachten zitten er te veel. Ik vul ze met herinneringen.
Aan Caesar? -En aan een droom die bijna uitkwam.
Weet u nog?
En op een avond in Rome heb ik gezegd dat hij nog kan uitkomen.
U hebt die avond zoveel gezegd, tegen zovelen.
Laat me ze allemaal wegsturen. -Er komen nog mensen optreden.
Een Griekse dans om de god Bacchus te verwelkomen.
Als ik nadrukkelijk vertrek, moeten zij ook weggaan.
En dan kom ik terug, zodat we alleen verder kunnen praten.
Wanneer komt u dan terug? -Over een uur, op z'n hoogst twee.
En hoe lang blijft u dan? -Tot we niets meer te zeggen hebben.
Kunt u goed zwemmen? We vertrekken namelijk bij zonsopgang.
Dat begrijp ik niet. -We gaan terug naar Alexandrië.
Dus u bent voor een nacht hierheen gekomen, om mij voor gek te zetten.
Voelt u zich minder voor gek gezet als u vannacht bij mij kunt blijven?
Zoals ik als eens gezegd heb, kom ik bij u niet goed uit m'n woorden.
Er is zoveel dat ik niet kan zeggen. -Dan weet ik dus ook niets.
U zegt ook heel veel niet. -Dat geldt vast voor iedereen.
Blijf nog even. Ik ken u al zo lang, maar ook zo slecht.
Gun me nog wat tijd. -Noch ik. . .
noch Egypte en Rome samen, zelfs niet de goden kunnen tijd toebedelen.
Gebruik wat u hebt.
Verspil het niet door hier voor god te spelen. . .
terwijl Octavianus in Rome echt een god wordt.
Ik neem aan dat de dans afgelopen is.
Kom overeind. Ik wil zien of u ook met uw herinneringen naar bed gaat.
Voor iemand die niets uitspreekt, is het vast fijn om dingen te vernielen.
Ik wil nu iets zeggen.
Misschien een andere keer. -Nu.
Veroveren, veroveren.
Dwing de wereld op de knieën.
'Jij bent geen Caesar. Wist je dat?'
'Wees dapperder dan de dapperste, maar nog geen Caesar.'
'Caesar deed alles eerder en beter. Hij heerste beter, beminde beter.'
'Hoe je ook rent, je komt er niet uit. Er is geen uitweg.'
'Caesar zal jou en het hele universum overschaduwen.'
'Kom naar Alexandrië wanneer u maar wilt', zei u in Rome.
'Nu, vanavond,' zei ik.
Om te buigen voor uw troon, om te praten over een nieuw verdrag.
Om te praten over z'n zoon, over die droom die u nog steeds vervult.
Alexanders plan voor een wereld die door jullie bestuurd zou worden.
En waar is Marcus Antonius?
De grote, goddelijke Antonius?
Hier.
Die is hier.
Eén pas achter Caesar.
Aan de rechterkant van Caesar, in de schaduw van Caesar.
Vertel me eens hoevelen u sinds hem bemind hebben.
Eén? Tien? Niemand?
Hebben ze u met zijn lippen gekust? Roept u zijn naam in het donker?
En kwam hij achteraf met verwijten en hebt u om vergiffenis gesmeekt?
Dus u komt hier beschonken en vol zelfmedelijden heen. . .
om Caesar te overwinnen.
U vult al zo lang m'n leven. . .
als een groots gebulder dat ik overal in m'n hart hoor.
Ik wil van u af zijn, ik wil niet naar u verlangen.
Ik wil niet bang meer zijn.
Maar dat stond Caesar niet toe.
Maar ik zal nooit van je af zijn.
Vanaf het moment dat ik je op dat stenen monster Rome zag betreden. . .
blinkend in de zon als een gouden speeltje. . .
raakte ik ziek van afgunst op Caesar.
Niet om z'n veroveringen, z'n triomfen of 't gebrul van de menigte.
Ik was jaloers om jou.
Toen we elkaar in Rome ontmoetten, herkende ik je meteen.
Hoe had ik je kunnen vergeten? -Herkende je mij?
Jaren daarvoor was je in het paleis in Alexandrië gestationeerd.
Onder die dikke Romeinse generaal, hoe heette hij ook weer?
Gabinius.
Ik was twaalf jaar, en ik hield van je.
Onzin. -Het is echt waar.
Minnaars willen altijd dat ze voordien nooit bemind hebben.
Het is mogelijk.
Het wordt een spel. Wie hield het eerst van wie?
Als je me indertijd al zag, dan was je vast doodsbang voor me.
En terecht. Romeinen rijgen kinderen aan hun zwaard. . .
en voeren ze aan hun paarden.
We laten dit het begin zijn.
Vanaf vanavond moet je nooit meer jaloers zijn op Caesar. . .
of op wie of wat dan ook.
Dit is immers niets nieuws.
Antonius stelt zich al jaren tevreden met de kruimels. . .
op het bord van Julius Caesar.
Volgens mij verdienen ze elkaar.
Laat hij in Egypte blijven. Laat hij z'n leven maar verspillen.
Maar niet de bezittingen en het rijk van het Romeinse volk.
Het Romeinse volk.
Wat betekenen triomfen en bezittingen voor hen?
Is hun Antonius tevreden?
Dan zijn zij dat ook.
Veegt hun Antonius hun rijk onder Cleopatra's bed?
Dan zuchten de Romeinen en blijven tevreden.
Hoe lang hij ook wegblijft en hoe ver weg zonder ooit aan hen te denken. . .
het Romeinse volk zal hem blijven koesteren.
Hij is ver van Rome, maar niet ver van Caesar en van Caesars zoon.
Heb je het over mij, Germanicus? -Nee Octavianus, over Caesar.
Ik ben Caesar.
Alleen zolang Antonius ver van Rome blijft.
Blijf niet te lang in Alexandrië.
Blijf niet te lang in Rome.
In hoeverre is Antonius op de hoogte? -Hij weet alles.
Ik schrijf hem regelmatig. Brieven die ik hem persoonlijk laat bezorgen.
En wat voor antwoord geeft hij? -Dat het hem niet meer interesseert.
Dat hij niet terugkeert naar Rome, al weet hij wat er op het spel staat.
En dat hij niet bij u weg wil.
Kom nog eens met die geit.
Nog eens.
Maar niet te veel.
Koeienmelk, geitenmelk of ezelinnenmelk?
Waarmee worden baardharen het zachtst?
Is het waar dat Octavianus zich maar één keer per week scheert?
Terwijl hij net zo goed het dons door de wind kan laten wegblazen.
Je wist dat Germanicus uit Rome is aangekomen, hè?
Heb jij uitgesproken ideeën over baarden? Ik had vroeger een rossige.
Waarom heb je hem nog niet ontvangen?
Als je erheen gaat, moet dat dan voor heel lang zijn?
Ik moet er een paar meenemen.
Die hadden ze nog niet, de laatste keer dat ik in Rome was.
De arbeiders die de fundamenten voor m'n graf legden, vonden een muur.
Iemand had er eeuwen geleden iets in gekrast:
'Je was er afgelopen nacht niet en ik kon niet slapen.
Kom je vannacht wel?'
Denk je dat ze elkaar weer ontmoet hebben?
Alles wat ik wil vasthouden en zien, wat ik wil hebben of zijn. . .
is hier bij jou.
Ik moet geen medelijden met mezelf hebben.
Koninginnen zijn daar vaak niet beter in dan koningen en prinsen.
Het is zo onrechtvaardig.
Wat ik nu voel, had ik moeten voelen toen ik nog heel jong was.
Dan had ik kunnen zeggen dat de liefde zo zou zijn en zou blijven.
Maar ik heb zo lang gewacht en nu weet ik plotseling, nu pas. . .
hoeveel pijn het doet en dat liefde je hart kan doorboren.
Wees voorzichtig met Octavianus. -Hij moet maar oppassen.
De Romeinen willen geen oorlog tussen jullie tweeën.
Je bent er ook nog niet klaar voor.
Maar de wereld is vol liefde. Er komt geen oorlog meer.
Je moet je deel opeisen.
Je titels en volmachten moeten precies worden uitgespeld.
Er mag niet getwijfeld worden aan je zeggenschap in het oosten.
Hoe moet ik dit overleven? -Op dezelfde manier als ik.
De ene ademtocht na de andere.
En elke ademtocht brengt ons een stapje dichter bij elkaar.
Je neemt zoveel van mij met je mee, en zo ver weg.
Blijf het je herinneren, zij willen dat je het vergeet.
Hoe kan ik je vergeten?
Ik kan nooit verder van je weg zijn. . .
dan zo.
Hij komt aan in Brindisium.
Agrippa en ik willen hem met een grootse ceremonie verwelkomen.
Hij moet beseffen hoe na hij de Romeinen. . .
ons allemaal aan het hart ligt en altijd gelegen heeft.
Hij is wel heel lang weg geweest.
Laten we hem overhalen om nog langer hier te blijven.
Als je meegaat naar Brindisium, kun je misschien helpen, Octavia.
Maar het is slechts een half jaar geleden. . .
Ik vraag vergeving aan Agrippa. . .
maar ik vind niet dat een jonge weduwe zich moet terugtrekken.
Je komt sinds de dood van je man het huis niet meer uit.
De afwisseling zou je gezondheid goeddoen.
Dan vraag ik vergeving aan Agrippa en onze voorouders. . .
en zie ik heel erg uit naar die afwisseling.
Niets en niemand kan stralender zijn dan zij.
Niet alleen Antonius, maar elke man zou Octavia begeren.
Hoe kan ik hem beter van m'n welgezindheid overtuigen. . .
en hoe kan hij beter z'n liefde voor Rome belijden dan door te accepteren.
En Cleopatra?
Stel je voor om haar voor het huwelijk uit te nodigen?
Weet je nog toen Julius Caesar hier was en zij ook in Rome verbleef?
Z'n hart en z'n verstand waren vergiftigd.
Natuurlijk, die vallende ziekte, maar niet alleen dat.
Cleopatra. -Dat weet ik nog heel goed.
Antonius is Caesar niet. -En daar ben ik blij om.
Stel dat hij met Octavia trouwt, vergeet hij Cleopatra dan?
Zal zij dat toestaan? -Waarschijnlijk niet.